Op de behandelbank van de tattoopoli in het AMC ligt de militair Thomas de Vreede (23) uit Nieuw-Lekkerland met een protesterende tatoeage van een Heinekenlogo. Vorig jaar mei is hij gezet. “Een geintje. Mijn neef en mijn maat hebben er ook een.” Na anderhalve maand begon de rode ster in het logo ‘raar te doen’. “Hij vervormde.” Ook het groen en zwart in de Heinekenletters liepen uit. Het is inmiddels een wiebelig logo. En erger, hij jeukt verschrikkelijk.

De diagnose: een allergische reactie op de rode inkt. Een kleine kans dat je het krijgt, maar hier op de tattoopoli zien ze het wekelijks. En dan vooral bij de kleur rood.

“Wij zien veel bloemetjes en hartjes,” zegt dermatoloog Sebastiaan van der Bent. Hij buigt zich over het been en neemt de schade op. De tatoeage, qua formaat zo groot dat hij niet op een bierviltje zou passen, ziet er gloeiend en gebarsten uit. De Vreede ligt er koelbloedig ontspannen bij als de dermatoloog zijn blauwe handschoenen aantrekt en hem voorbereid op de injectie met corticosteroïden.

Het is zijn zesde over het afgelopen jaar. Eigenlijk is de verwachting dat ook deze injectie hem niet permanent van de klachten zal afhelpen. “Bij jou is het hardnekkig,” zegt Van der Bent.

De Vreede staat op de wachtlijst voor het weglaseren van zijn hele logo. “Kan ik er dan weer overheen laten tatoeëren?” vraagt hij aan de dokter. Van der Bent: “Als je het maar niet met rood doet.” Om daaraan toe te voegen: “Ik heb ze gehad hoor!”

Eenmaal buiten de spreekkamer zegt De Vreede dat hij geen benul had dat inkt een allergische reactie kan geven. “Anders had ik wel even een testje laten doen. Wie weet dat nou!? Ik had een collega met het logo van Canada op zijn arm. Zo’n rood blad. Ik vroeg: ‘Weet je wel zeker dat je niet allergisch bent?’ Toen ik mijn tatoeage liet zien, schrok hij wel eventjes.”

En nu? Weglaseren dus. En dan? “Dan laat ik een tatoeage zetten van het logo van Hertog Jan-bier. Daar zit geen rood in.”

Nee hoor, grapje, er komt gewoon weer een Heinekenlogo terug. “In zwart-wit. Misschien op dezelfde plek of op mijn andere been.” Je zou denken dat De Vreede een verdomd goede reden heeft om niet langer met een Heinekenlogo door het leven te gaan, maar zo ziet hij het niet. “Dan lopen mijn maten ermee voor lul en ik niet meer. Dat kun je niet maken. We hebben hem samen gezet. Dus.”

Dit is de tattoopoli, uniek in Nederland en zeldzaam in Europa. Het zit in het Amsterdam UMC, locatie AMC, gewoon op Dermatologie. Twee jaar geleden werd de poli geopend. De afdeling is uitsluitend bedoeld voor mensen die medische klachten hebben van hun tatoeages, zoals jeuk of pijn. De oprichter is dermatoloog Sebastiaan van der Bent (31), wiens interesse zes jaar geleden werd gewekt door een patiënt die in zijn spreekkamer zat met geïrriteerde bloemetjes op haar enkel. De dokter wist niet wat hij ermee aan moest.

“In de literatuur kon ik niks vinden.” Via een omweg kwam hij bij een tattoopoli in Kopenhagen terecht, waar hij zich heeft laten bijscholen, en voilà, nu zit hij al twee jaar met een tattoopoli in het AMC. Patiënten, sinds de start zijn er 350 geweest, komen uit alle hoeken van het land. Met de meest uiteenlopende klachten. De toestroom is zo groot, dat hij het aantal spreekuren heeft verdubbeld.

Vandaag heeft Van der Bent op het spreekuur onder andere: een patiënt met bij wie de zwarte inkt problemen geeft, een vrouw met gezwollen wenkbrauwen na permanente make-up en iemand bij wie de klachten maar niet weggaan, ook niet twee jaar nadat de hele tatoeage is ‘weg­geschaafd’.

Tatoeages kunnen jarenlang klachten geven. Open wonden, abnormale verhoorning van de huid, zwelling, pijn of een gekmakende jeuk die patiënten ’s nachts uit hun slaap houdt. Ook zien ze op de poli veel vrouwen die ellende hebben met permanente make-up: opgezwollen huid, daar waar de wenkbrauwen bijgetekend zijn. Soms lijkt het alsof er plakken marsepein op liggen – zo dik.

Van der Bent wil absoluut niet panisch doen over de gevolgen van tatoeages. Hoewel nooit goed is onderzocht hoeveel mensen medische klachten krijgen na het zetten van een tatoeage, durft hij wel te zeggen dat het een kleine groep is. Maar er zijn mensen die er veel, heel veel last van krijgen. En omdat er veel verschillende oorzaken zijn, met allemaal weer andere uitingen, is het goed dat er één plek is waar al deze kennis wordt samengebald, vindt Van der Bent.

De grootste groep die last krijgt van de tatoeage, zien ze op de poli niet eens. Dat zijn mensen met een infectie, wanneer een bacterie of een virus bijvoorbeeld met de naald in de tatoeage meelift. Die worden door de huisarts behandeld.

Bron: Parol

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu